ALLES IS LOGISCH

Beusbergen 18

7475DN Markelo

November 21, 2016

October 3, 2016

Please reload

Recent

Arme meisjes

21/11/2016

 

 

 

 

Arme meisjes


 

Vorige week was in het nieuws dat de gemeentelijke jeugdhulpverlening de problemen bij jongeren niet goed inschat. Hierdoor krijgen jongeren in eerste instantie niet de juiste hulp, waardoor in tweede instantie duurdere zorg noodzakelijk is. De probleemjongeren bij wie het vooral fout zou gaan zijn de meisjes die door loverboys benaderd worden.


 

Ver van mijn bed

In de media kwamen er die dag heel wat redenen en oplossingen voorbij, waarbij onder andere het wegbezuinigen van competente (en dus dure) hulpverleners werd genoemd. Het is inderdaad jammer dat niet de beste mensen aan de problemen van deze meisjes kunnen werken op het moment waarop daar nog iets aan te doen is. Zelf heb ik een aantal jaren als begeleider in een gesloten inrichting voor jongvolwassen meisjes gewerkt, een ‘jeugdgevangenis’ waar de loverboyproblematiek toen bij uitstek speelde. Ik heb er gezien hoe loverboys werken en wat er met de betreffende meisjes gebeurde. Voor de meesten van ons is dit onderwerp gelukkig een 'ver van mijn bed'-show. Maar ook weer niet! Klik daarom niet meteen weg, want het raakt ook u. De oorzaak van het loverboygebeuren ligt namelijk niet bij de jeugdhulpverlening. Die moet elders worden gezocht. En daar heb ik wel een idee over.


 

In de hel

De meisjes waar het om gaat zijn jong, gemiddeld een jaar of dertien, kinderen nog. En de jongens, de loverboys, zijn niet zo aardig als de naam doet vermoeden. Loverboys zijn in werkelijkheid keiharde criminelen die meisjes ronselen voor de prostitutie, de wapenhandel, de drugshandel of andere criminele zaken. Hun ‘slachtoffers’ kiezen ze zorgvuldig uit. Ze weten waar ze op moeten letten en ze nemen de tijd om de meisjes in te palmen. Het zijn natuurlijk mooie jongens, want aan geld ontbreekt het hen niet. Met hun mooie kleren, geurtjes en dure kapsels zijn dit echt jongens om verliefd op te worden. En die liefde is het waard, althans..... dat vinden die meisjes. Want wat voelen ze zich mooi, geliefd en onmisbaar als deze relatie eenmaal een feit is! Ze worden ‘gezien’. Ze krijgen aandacht, liefde, complimentjes en de mooiste cadeaus en verder krijgen ze de meest fantastische dagjes uit aangeboden. Een toekomst met zo’n jongen lijkt hen het mooiste dat er is. Oude vriendschappen worden er onbelangrijk door en zeurende ouders al helemaal! Doordat afstand wordt genomen van bestaande relaties sluit het net zich rondom deze kinderen. Zonder sociale contacten zijn deze meisjes namelijk kwetsbaarder dan ooit: in geval van nood kunnen ze bij niemand terecht. Bij maatschappelijke instanties aankloppen valt evenmin mee. Tijdens de bovengenoemde uitjes pikte het vriendje namelijk hun paspoort in. Al gauw zijn ze dan ook volledig afhankelijk van hun loverboy. Er is geen weg terug. En eenmaal in dàt stadium aangekomen verandert er iets. Het lieve, attente en vriendelijke loverboyvriendje blijkt dan opeens problemen te hebben: geldproblemen. De meisjes, zo verliefd als ze zijn, doen alles om hem te helpen. Ze hebben er zó’n behoefte aan ‘gezien’ te worden dat ze zichzelf wegcijferen en alles doen wat zo’n jongen verlangt. Maar wàt ze ook doen, het helpt natuurlijk niet. De loverboy vraagt meer! Eist! Opeens is het lieve vriendje een dwingende tiran geworden. En voordat ze het beseffen zitten deze meisjes in de prostitutie of worden ze ingezet voor iets crimineels. Ze zijn in de hel beland. Kom daar maar eens uit!


 

Onveilig

Wat maakt zoveel meisjes zo loverboykwetsbaar? Waarom zijn ze zo bevattelijk voor de aandacht van deze jongens? Dat komt mijns inziens mede door de omstandigheden waaronder ze opgroeien, omstandigheden die weer te maken hebben met de gezinnen waarin deze meisjes thuishoren. En die gezinnen functioneren op hun eigen specifieke manier omdat ze onderdeel zijn van een maatschappij die hen in hun specifieke positie dwingt. Veel meisjes die ten prooi vallen aan loverboys zijn namelijk afkomstig uit sociaal zwakkere milieus. Dat is absoluut geen voorwaarde en uitzonderingen bevestigen deze regel, maar veelal komen ze uit gezinnen waar armoede heerst. Armoede heeft nogal wat gevolgen voor ouders, waardoor ze niet altijd in staat zijn hun kinderen de aandacht te geven die eigenlijk nodig is. De aandacht die deze kinderen wèl krijgen is meestal negatief, zoals schelden, schoppen, slaan of erger..... Onveiligheid is voor deze kinderen dan ook iets heel gewoons. In een ‘normaal’ gezin voelt een kind zich natuurlijk ook wel eens onveilig, bijvoorbeeld als één van de ouders vervelend tegen hem of haar doet. Maar dat is incidenteel. Gebeurt dat een enkele keer dan vallen de gevolgen doorgaans wel mee. Maar gebeurt dat elke dag, zoals bij veel van bovengenoemde kinderen het geval is, dan ‘voelt’ zo’n kind zich niet alleen onveilig, dan ‘is’ dat kind onveilig. Altijd! Elke dag!


 

Wat wordt gemist

Onveilig opgroeiende kinderen voelen zich hopeloos verloren. Een laag zelfbeeld is het gevolg. Ze zijn niets waard, althans dat denken ze zelf. Maar deze kinderen missen nog veel meer. Meedoen met andere kinderen hoort er voor hen vaak ook niet bij: er is geen geld voor sportieve of andere activiteiten. Er net zo mooi uitzien als andere kinderen kan al evenmin. Mooie kleren zijn te duur. En op vakantie gaan kennen ze alleen van ‘horen zeggen’. Daarnaast is er in veel gezinnen die zich maatschappelijk aan de onderkant bevinden geen plaats voor emotionaliteit: deze kinderen moeten alles zelf uitzoeken, ongeacht wat hen overkomt.


 

Vragen

Je vraagt je af hoe dergelijke kinderen zich zullen ontwikkelen als ze opgroeien in andere gezinnen en/of onder andere omstandigheden. Hoe zullen deze kinderen zich vormen als er aandacht voor hen is, als ze ruimte krijgen anders te mogen denken dan hun ouders, het recht en de ruimte om fouten te maken? Hoe zullen deze kinderen zich ontwikkelen als ze geen armoe lijden, als de ouders een fatsoenlijke plek zouden hebben binnen onze maatschappij?


 

Het hebben van ‘niks’

Voor veel mensen is het heel normaal om mooie kleren te hebben, aan sport te kunnen doen, op vakantie te gaan en zich te kunnen en mogen ontwikkelen. Om je voor te stellen dat het hebben van 'niks’ heel normaal is valt dan niet mee. Maar sommige mensen hebben dat ‘niks’, soms al heel lang. En geloof me, aan de zelfkant van de maatschappij liggen nogal wat gevaren op de loer. Drankmisbruik, drugsgebruik, gokverslavingen en criminaliteit zijn de bijna logische gevolgen die armoede heeft. Bovendien valt het niet mee om je aan armoede te onttrekken. Mensen die in armoedige omstandigheden leven geven die hoop al gauw op. Wie in armoede geboren wordt groeit daar zelden bovenuit, wie door omstandigheden tot armoede wordt gedwongen doet dat evenmin. De meeste mensen die tot deze groep behoren zitten klem en kunnen geen kant op. Dat frustreert. Frustraties die al gauw worden afgereageerd op de mensen in de omgeving, vaak op de zwaksten, de kinderen. Met alle gevolgen van dien. Zònder armoede en de daaruit voortvloeiende problematiek en mèt het krijgen van aandacht en veiligheid zullen de kinderen uit deze groep in elk geval meer kans hebben. Ongetwijfeld zullen ze meer zelfvertrouwen ontwikkelen, weerbaarder zijn en minder bevattelijk voor de avances van loverboys.


 

Eerlijkheid en eigenbelang

Uit het oogpunt van eerlijkheid zou onze samenleving er naar moeten streven dat grote ongelijkheid tussen mensen verdwijnt. Maar daarnaast is het voor onze maatschappij ook financieel niet onaantrekkelijk om in de groep van de minderbedeelden te investeren, zeker als je op lange termijn denkt. De volgende generatie zal het namelijk niet beter hebben als er niets gebeurt en dus zal de basis van o.a. loverboyproblematiek gewoon blijven bestaan. De gevolgen hiervan zijn duur voor onze maatschappij. Want opvang en begeleiding van probleemjongeren kosten geld. En daar waar die hulp in eerste instantie ontoereikend is, zoals bij loverboymeisjes, kost hulp heel veel geld. Uiteindelijk komen veel van deze kinderen namelijk in de jeugddetentie terecht, waar het probleem slechts een beetje wordt opgelost. In jeugddetentie hebben deze meisjes het echt niet veel beter dan thuis. Er wordt heus wel naar veiligheid gestreefd, maar ook hier is veiligheid niet vanzelfsprekend en al helemaal niet vergelijkbaar met de veiligheid die in een gezin kan worden geboden. Bovendien is opvang slechts tijdelijk. Op een gegeven moment staan deze meisjes weer 'buiten', nog even kwetsbaar en evenmin opgewassen tegen de maatschappij. Je kunt er gerust van uitgaan dat zij levenslang hulp nodig hebben.


 

Onze maatschappij

Het is schrijnend wat een slachtoffer van een loverboy overkomt. Eveneens schrijnend is dat deze meisjes, wanneer ze uiteindelijk de weg naar hulpverlening hebben gevonden, niet de hulp krijgen die er zou moeten zijn. Maar nòg schrijnender is het te beseffen dat o.a. loverboyproblematiek haast vanzelf ontstaat vanwege de armoedige positie die een bepaalde groep mensen in onze 'armoedige' samenleving heeft. Ja, in onze maatschappij, die van u, die van mij.....

 

Emil Mangelsdorf

Psychosociale praktijk

www.mangelsdorf.nl

Aurafotografie


 


 


 


 

 

 

Please reload

Please reload

Al mijn blogs