ALLES IS LOGISCH

Beusbergen 18

7475DN Markelo

Zoeken
  • Emil Mangelsdorf

........zomaar een cirkelredenering


…...zomaar een cirkelredenering

Het leven is duur. Dat vindt ook de overheid. De kosten voor gezondheidszorg en hulpverlening rijzen de pan uit, onderwijs kost steeds meer geld en het uitbreiden van ons wegennet kost eveneens een lieve duit. Zeer regelmatig komt de overheid dan ook met nieuwe maatregelen om dit alles te bekostigen. Wat de volgende zet zal zijn wachten we met angst en beven af. Worden de belastingen straks opnieuw verhoogd? De uitkeringen verlaagd? Worden studenten opgezadeld met nog hogere leningen (die ze never-nooit kunnen terugbetalen en die waarschijnlijk ooit kwijtgescholden/afgeschreven moeten worden). Of moeten we straks allemaal ons spaargeld inleveren?

Ik merk in mijn praktijk dat veel mensen in een soort van kramptoestand terechtkomen vanwege bovenstaande. De huidige wildgroei aan bezuinigingen en regelgeving verlamt de maatschappij. Met het tegengaan van angsten en fobieën kan ik mijn cliënten doorgaans wel helpen, maar angst voor de overheid....., tja, daar is weinig aan doen. Gold in de oertijd bij gevaar (bijvoorbeeld een beer die voorbij kwam) het principe van vechten of vluchten, tegenwoordig kan dat niet meer. Vluchten voor de overheid gaat niet en er tegen vechten al evenmin. Uiteindelijk trek je als burger toch aan het kortste eind. Ook al gebeurt er op dit moment niets met jou of jouw situatie, dan nóg zijn overal denkbeeldige ‘beren’ op de weg. En voor je het weet zijn die ingebeelde ‘beren’ realiteit.

Wat te denken van de zieke en wat oudere zzp-er die een leven lang dacht op 65 jarige leeftijd een AOW-uitkering te krijgen? Hij/zij sloot een arbeidsongeschiktheidsverzekering af tot aan die datum, waar helaas gebruik van moest worden gemaakt. Werken lukt niet meer. En dan komt vlak voor de 65e verjaardag het bericht dat de AOW-uitkering nog twee jaar op zich laat wachten en hij/zij het die jaren zonder inkomen moet doen. Zo iemand komt in het slechtste geval direct in de bijstand terecht en in het beste geval na het opeten van het spaarpotje-voor-de-oude-dag.

Of wat te denken van iemand met een eigen huis die zijn/haar baan verliest, in een uitkering belandt, daardoor het huis kwijtraakt en – bijna als logische reactie – zodanig overstuur raakt dat zijn/haar relatie kapot gaat en vrienden en vriendinnen wegblijven? Vind je het gek dat deze mensen ontsporen en/of een beroep doen op geestelijke gezondheidszorg en maatschappelijke ondersteuning?

Daarnaast is het heel schrijnend te zien dat de overheid zo slordig met ‘ons’ geld omgaat. Maar dat terzijde.

Ik kan er alleen maar iets van vinden en maar heel weinig aan doen, behalve dan hopen dat de overheid gauw wakker wordt en beseft dat men de belangrijkste waarde in onze maatschappij, namelijk het menselijk kapitaal, aan het vernietigen is. Wij mensen zijn nu eenmaal geen robots of cijfertjes. We zijn mens en reageren – heel simpel – als mens! De overheid zou moeten weten dat mensen die bang zijn, onzeker, berooid en/of kwaad niet optimaal presteren, vaker uitvallen, minder creatief zijn, moeite hebben met de opvoeding van hun kinderen, vaker een beroep doen op gezondheidszorg/maatschappelijke ondersteuning en in het ergste geval in de criminaliteit terechtkomen (waardoor de overheidskosten weer zullen stijgen, er weer nieuwe bezuinigingen nodig zijn en de mensen nóg meer verkrampen). Terwijl mensen die zekerheid kennen en zich veilig voelen zich zonder externe hulp wel redden, creatiever en innovatiever zijn, helderder denken, beter samenwerken en tot betere prestaties komen, hetgeen ons allemaal ten goede komt. Ook de overheid!

Emil Mangelsdorf, psychosociaal hulpverlener/ coach

Tekst: José Mangelsdorf-Bartelink


61 keer bekeken